لوله ورودی اندوسکوپ

لوله ورودی آندوسکوپ یکی از ویژگی‌های اصلی تمایز دهنده آندوسکوپ‌های طراحی شده برای گوارش است. اگرچه تفاوت‌های آشکاری بسته به کاربرد آندوسکوپ وجود دارد (به عنوان مثال، طول فوق‌العاده بلند آندوسکوپ، نازکی مری‌بین ترانس‌نوزال)، تفاوت‌های ظریف‌تر بین مدل‌های آندوسکوپ به همان اندازه مهم هستند. این امر به ویژه در مورد کولونوسکوپ‌ها صادق است؛ اگرچه متخصصان آندوسکوپی ممکن است به دلایل مختلف ترجیح دهند از یک مدل کولونوسکوپ خاص استفاده کنند، ویژگی‌های لوله ورودی ابزار بیش از هر چیز دیگری احتمالاً باعث می‌شود که متخصص آندوسکوپی یک کولونوسکوپ خاص را به عنوان ابزار انتخابی خود انتخاب کند. اگر هر مشخصه واحدی از ابزار بتواند سرعت و سهولت وارد کردن ابزار توسط متخصص آندوسکوپی را تعیین کند، این مشخصات مکانیکی لوله ورودی است.

تولیدکنندگان آندوسکوپ تلاش قابل توجهی را برای اصلاح ساختار لوله ورودی و انتخاب مواد ایده‌آل صرف کرده‌اند. لوله ورودی معمولاً شامل (۱) لوله‌های مکش (بیوپسی)، هوا و تغذیه آب؛ (۲) اغلب یک لوله اضافی برای جت آب رو به جلو؛ (۳) چهار سیم کنترل زاویه؛ (۴) سیم‌های الکتریکی ظریف متصل به سنسور تصویر دستگاه جفت شده با بار (CCD) در نوک انتهایی آندوسکوپ به پردازنده ویدئو؛ و (۵) فیبرهای شیشه‌ای ظریف برای انتقال نور از منبع نور به انتهای انتهایی آندوسکوپ است. کولونوسکوپ‌های با انعطاف‌پذیری قابل تنظیم لوله ورودی دارای یک جزء اضافی هستند - یک سیم کششی برای کنترل سفتی لوله ورودی. دوازده‌هشت‌روده نیز دارای یک غلاف سیم/کویل اضافی در طول لوله ورودی برای کنترل موقعیت بالا و پایین آسانسور فورسپس هستند.